سال‌هاست که دانشگاه‌ها و مجلات علمی با بحران کیفیت پژوهش دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما هوش مصنوعی حالا این بحران را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. دیگر مسئله فقط مقاله‌های جعلی یا پر از خطا نیست؛ مسئله این است که مقاله‌های تولیدشده با هوش مصنوعی روزبه‌روز حرفه‌ای‌تر، تر و تمیزتر و باورپذیرتر می‌شوند، تا

شبکه‌های اجتماعی عصر حاضر، مغز ما را در چرخه ای مخوف از پاداش سریع، اعتیادگونه و دوپامین محصورکرده‌اند. مغزی که در گذشته آموخته بود تا با شنیدن امواج یک خط در میان رادیو ، تماشای تلویزیون های برفک زده و ... به آرامی به محتوای مورد نیاز خود برسد و برای آن صبر کند ، در میان تلاطمی از محتواهای گوناگون

شاید امروز بزرگ‌ترین محدودیت هوش مصنوعی، کمبود داده یا قدرت پردازش نباشد؛ شاید خودِ معماری آن باشد. مدل‌های زبانی هر روز بزرگ‌تر، پرمصرف‌تر و گران‌تر می‌شوند، در حالی که مغز انسان با کسری از این انرژی، همچنان در یادگیری و سازگاری بی‌رقیب است. اگر کارآمد شدن مدل‌های AI از مسیر فهم عمیق‌تر مغز انسان ب

هوش مصنوعی با سرعتی پیش می‌رود که حتی قانون‌گذاران، پژوهشگران و توسعه‌دهندگان هم به سختی می‌توانند خودشان را با آن هماهنگ کنند. اما اگر فردا یک مدل هوش مصنوعی در تصمیمی حساس اشتباه کند، یا برخلاف ادعای سازندگانش عمل کند، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ پاسخ این سؤال، شاید تولد یکی از مهم‌ترین مشاغل دهه آین

آیا شما هم به جای وقت گذراندن با آدم‌های نزدیک زندگی‌تان، زمانتان را در توییتر یا اینستاگرام می‌گذرانید و بعدش احساس عذاب وجدان می‌کنید؟ آیا مدام وسوسه می‌شوید اینستاگرام را چک کنید و نیم ساعت عکس‌ها و ریلزهای نه‌چندان جذاب را بالا و پایین کنید فقط به این امید که شاید چیز جالبی پیدا شود؟ آیا فکر می‌

کشورهای منطقه در حال تجربۀ گذار از ژئوپلیتیک سنتی به عصر حاکمیت دیجیتال هستند؛ عرصه‌ای که در آن، کنترل جریان داده‌ها، شبکه‌های ابری و کریدورهای ارتباطی به میدان جدید زورآزمایی منطقه‌ای تبدیل شده است. این یادداشت، به بررسی رقابت میان کشورهای حاشیۀ خلیج فارس به‌ویژه امارات متحدۀ عربی و عربستان سعودی،

رابرت هارت در این گزارش به تصمیم بحث‌برانگیز ایالت یوتا، آمریکا می‌پردازد که به یک چت‌بات هوش مصنوعی اجازه داده در برخی موارد داروهای روان‌پزشکی را بدون حضور پزشک تمدید کند. مقامات ایالات یوتا این طرح را راهی برای کاهش هزینه‌ها و جبران کمبود خدمات درمانی می‌دانند، اما بسیاری از روان‌پزشکان آن را سیس

دقت کرده‌اید گاهی پس از یک روز سخت کاری، هنگامی که آمادهً خوابیدن هستین، گوشی خود را برای پاسخ‌دادن به یک پیامک یا کوک کردن آلارم به دست می‌گیرید، اما ناگهان به خود میاید و می‌بینید ساعت ۲ بامداد را نشان می‌دهد و شما همچنان در حال گشت زدن میان انبوه ویدیوهای بی‌انتهای اینستاگرام هستید. فقط شما این ح

رقابت در هوش مصنوعی دیگر بر سر ساخت بزرگ‌ترین مدل‌ها نیست؛ میدان اصلی، تسلط بر اکوسیستمی از داده، تراشه، زیرساخت و استانداردهاست. هوش مصنوعی از یک فناوری صرف فراتر رفته و به یکی از مؤلفه‌های اصلی قدرت ژئوپلیتیکی تبدیل شده است. اما در دل این تحول، یک پارادوکس بزرگ نهفته است: هرچه کشورها بیشتر به‌د

یوری مائوز در این مقاله استدلال می‌کند که نظارت انسانی بر هوش مصنوعی در جنگ، بیش از آنکه تضمینی واقعی باشد، نوعی توهم کنترل است. او توضیح می‌دهد که سیستم‌های پیشرفته هوش مصنوعی مانند جعبه‌سیاه عمل می‌کنند؛ یعنی حتی ناظران و سازندگانشان هم دقیقاً نمی‌دانند چگونه تصمیم می‌گیرند یا چه نیتی پشت انتخاب‌ه