بحث استفاده از بلاکچین در ثبت اسناد و املاک با یک تصویر ساده آغاز شده است: سازمانی با پرونده‌های کاغذی و فرایندهای سنتی که باید اسناد خود را روی بلاکچین منتقل کند. این تصویر با وضعیتی امروز سازمان ثبت از خود تصویر می کند انطباق ندارد. طی بیش از یک دهه، قوانین و سامانه‌های متعددی برای الکترونیکی‌شدن ثبت، حدنگاری، ایجاد دفتر الکترونیک املاک، ثبت رسمی معاملات و ارائه خدمات برخط ایجاد شده است (سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ۱۴۰۴؛ قانون جامع حدنگار، ۱۳۹۳).
بنابراین به نظر می رسد مسئله سیاستی امروز، حذف کاغذ به وسیله بلاکچین نیست؛ بلکه تعیین این است که نسل بعدی معماری نظام ثبت چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد و بلاکچین، در صورت اثبات ارزش افزوده، چه نقشی در آن می‌تواند ایفا کند.
در این گزارش، بلاکچین به‌عنوان یک گزینه معماری و زیرساخت اعتماد بررسی می‌شود، نه به‌عنوان راه‌حل قطعی. تجربه‌های گرجستان، سوئد و بریتانیا و نیز بررسی‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که کشورها عمدتاً از بلاکچین برای تقویت نظام ثبت رسمی، افزایش قابلیت ممیزی و ایجاد سابقه مشترک استفاده کرده‌اند، نه برای حذف دولت از فرآیند اثبات و ثبت مالکیت. بر همین اساس، مدل پیشنهادی برای ایران نیز حفظ مرجعیت حقوقی دولت و سازمان ثبت، در کنار استفاده محدود و هدفمند از دفترکل توزیع‌شده است.
