وقتی زیرساخت‌های حیاتی هوش مصنوعی را به منطقه ای منتقل می کنیم که همزمان با بلندپروازی‌های تکنولوژیک، درگیر تنش های سیاسی بی‌پایان، حملات پهپادی و ریسک بالای درگیری نظامی است، مسئله را به ساخت چند دیتاسنتر هوش محدود نکرده‌ایم. حرف از قرار دادن بخشی از ستون فقرات اقتصاد و امنیت دیجیتال جهان در معرض ی

شبکه‌های اجتماعی عصر حاضر، مغز ما را در چرخه ای مخوف از پاداش سریع، اعتیادگونه و دوپامین محصورکرده‌اند. مغزی که در گذشته آموخته بود تا با شنیدن امواج یک خط در میان رادیو ، تماشای تلویزیون های برفک زده و ... به آرامی به محتوای مورد نیاز خود برسد و برای آن صبر کند ، در میان تلاطمی از محتواهای گوناگون

هوش مصنوعی با سرعتی پیش می‌رود که حتی قانون‌گذاران، پژوهشگران و توسعه‌دهندگان هم به سختی می‌توانند خودشان را با آن هماهنگ کنند. اما اگر فردا یک مدل هوش مصنوعی در تصمیمی حساس اشتباه کند، یا برخلاف ادعای سازندگانش عمل کند، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ پاسخ این سؤال، شاید تولد یکی از مهم‌ترین مشاغل دهه آین

رقابت در هوش مصنوعی دیگر بر سر ساخت بزرگ‌ترین مدل‌ها نیست؛ میدان اصلی، تسلط بر اکوسیستمی از داده، تراشه، زیرساخت و استانداردهاست. هوش مصنوعی از یک فناوری صرف فراتر رفته و به یکی از مؤلفه‌های اصلی قدرت ژئوپلیتیکی تبدیل شده است. اما در دل این تحول، یک پارادوکس بزرگ نهفته است: هرچه کشورها بیشتر به‌د

هوش مصنوعی در حال عبور از نقش یک ابزار پاسخ‌گو و ورود به قلمرو روابط انسانی است. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد افراد، به‌ویژه نسل جوان، بیش از گذشته از این فناوری برای گفت‌وگو، همراهی و حمایت عاطفی استفاده می‌کنند. این تحول نه به معنای جایگزینی انسان، بلکه نشانه شکل‌گیری نوعی همزیستی جدید میان انسان و

فارغ از تمام چالش‌های حاصل از جنگ بین ایران و ایالات متحده، مسئله تنگه هرمز به دغدغه‌ای بسیار اساسی و مهم برای آسیا و اروپا تبدیل شده است. گذرگاهی حیاتی که احتمالا در بلند مدت و با درنظر گرفتن تلاش‌های متفاوت اعراب و منتفعان خاورمیانه از درجه اهمیت‌اش کاسته خواهد شد، اما در کوتاه مدت و بازه پیش‌رو آ

جنگ پیش‌رو بین ایران و ایالات متحده ، کشورهای عربی غرب آسیا را در موقعیتی متفاوت قرار داد . کشورهایی که عمدتا با آمریکا معاهدات نظامی دارند و دارای پایگاه‌های آمریکایی در خاک خود هستند . باور به چتر دفاعی ایالات متحده ، در حالی در بین سران عرب به سمت فرسایش می‌رود که از سویی ، اسرائیل ، آرامش تمام م